Yazımın başlığı gayet ilginç, hatta iddialı biliyorum ancak son zamanlarda Akçakoca’mızda olan bir şey dikkatimi çekmeye başladı. Bu güne kadar kültür yozlaşması der dururuz, etkenleri televizyon, müzik, odur budur. Son zamanlarda özellikle sünnet düğünlerinde davulla zurna çalar oldu memleketimde. Bizim kemençe-tulumumuz yokmuş gibi artık kemençe ve tulum rafa kaldırıldı. Egeli veya Trakyalıymışız gibi davul ve zurna çalıyor, güzel günler kutlanırken. Kendi kendime “Neler oluyor bize?” dedim. Biz, o, kemençe-tulumun sesini duyunca yerinde duramayan insanlar, artık nerden geldiyse, davul ve zurnaya bakıp bakıp duruyoruz. Özentiyle bunun yapanların içlerinde bir burukluk olduğundan eminim, nerede benim kemençem tulumum diye. Kültür benliğimizden bir şey daha kayıyor ve kayboluyor. Ülkemizde yaşanan kültür emperyalizmi (Ben buna İstanbul Türkçesi emperyalizmi diyorum), en sonunda kemençemizi ve tulumumuzu da vurdu. Zaten kemençeye de Yunanlılar sahip çıktı. Kemençe-tulum öldü yaşasın davul-zurna. Utanma Akçakoca çal çal oyna.
68433 defa okundu...
