VEDALAR CANIMI ACITIYOR
Şu vedalar hiç olmasa hayatımızda…Canımızı acıtmasa….Hep beraber olsak, hep mutlu yaşasak….Hep birbirimizin elini tutsak, hiç bırakmasak….
Bembeyaz karlar yağarken, gözyaşlarım kafi gelmedi yüreğimin acısını hafifletmeye. Avazımın çıktığından daha çok haykırmak ve bu gidişe bir son vermek isterdim elimde olsa. Henüz soğumamış bedenine elimi değdirmek, güzel kokunu içime çekmek, sana sımsıkı sarılmak isterdim…Ama yapamadım. Çünkü, sen benim hayallerimde kalmalıydın eski halinle.
Yine başımı okşayan elinin sıcaklığını duymalıydı saçlarım. Yüzün gözümün önüne geldiğinde, gözlerindeki parıltı solmamalıydı. Sana sarılmalarımda bedenimde atmalıydı yaşlanmış kalbin. Zaman bizim için hep aynı kalmalıydı. Ben hep hafta sonları sana gelmek için bahaneler bulmalıydım. Sen benim geleceğimi bilmesen de ben hep senin yanına gelmeliydim. Senin sevdiğin yemekleri yapmalıydım, senin sevdiğin giysileri almalıydım elimin yettiğince. Senin vazifelerini üstlenmeliydim sessizce. Yarım kalan işlerini tamamlamalıydım.
Kim olduğumuzu bilmemiş olman bile umurumda olmamalıydı eskisi gibi. Yine yan yana oturup sarılmalıydık birbirimize. Sen yine kendince konuşmalıydın. Sözlerinin anlamsızlığı önemli değildi bizim için. Sen konuştuğun için anlamlıydı o sözler…Güzel şeyler düşündüğünü bilirdik……
Sana hiç veda etmedim. Ne ruhum ile, ne de bedenim ile…Hep eskisi gibi ol istedim. Hep güler yüzlü, hep cana yakın, hep sımsıcak…Buz tutmuş bedeninden korkmuyordum aslında…Ben duygularımın buz tutmasından korkuyordum. Yüreğimin kalın dikenlerle yırtıldığını hissettiğim anlarda bile elinin sıcaklığı ile güç bulmak istedim. Her zaman yanımda olduğunu hissetmek istedim.
Ben sana hiç veda etmedim çünkü, seni eskisi gibi içimde yaşatmak istedim…
26264 defa okundu...
